لەكاتی هێرشی سوپای عوسمانی بۆ سەر شاری سلێمانی لە ساڵی١٨٤٩دا ،ئەفسەرێك دەبێت بەناوی (یار ئەحمەد كوڕی خدر بەگ) ئەم ئەفسەرە فەرماندەی لەشكری تۆپهاوێژی ئەحمەد پادشای بابان دەبێت، ئەوكاتەی لە شكری عوسمانی هێرش دەكاتە سەر كۆشكی ئەحمەد پادشا بۆ تاڵانكرد و دەست بەسەردا گرتنی (مامە یارە بە تەنها و لەگەڵ چەند سەربازێك تۆپ بارانی سوپای عوسمانی دەكەن و بەرگرییەكی زۆر دەكات تا ئەوكاتەی بە تەنها دەمێنێتەوە و بە برینداری گەمارۆی دەدەن و دەست بەسەری دەكەن، دەینێرن بۆ ئەستەنبووڵ بەڵام بەهۆی ئازایەتییەوە سوڵتانی عوسمانی لە سێدارەی ناكات بەڵكو ڕێگری لێدەكات بگەڕێتەوە سلێمانی ، پاش چەندین ساڵ و هەڵكشانی تەمەنی ڕێگای پێدەدرێت ببێتەوە سلێمانی و لەگەڕەكی گۆیژە نیشتەجێ دەبێ، مامە یارە زۆر غەمبار دەبێ كاتێك دەبینێت سلێمانی لە ژێردەسەڵاتی عوسمانیەكانە، بۆیە نە خۆش دەكەوێت و وەسیەت دەكات لە گرێكی بەرامبەر گردی سەیوان بنێژرێت، ئیتر خەڵك سلێمانی ناوی ئەو گردەیان نا گردی مامە یارە و ئێستاش خەڵكی سەردانی گۆری مامە یارەدەكەن و لە بۆنەی نەورۆزدا ئاگر لە گردی مامە یارە دەكەنەوە.
During the Ottoman invasion of Sulaymaniyah in 1849, a brave artillery commander named Yar Ahmed (son of Khidir Beg), famously known as "Mama Yara," served under Ahmed Pasha Baban. When the Ottoman forces attacked the Baban palace, Mama Yara and a few soldiers valiantly defended the city with artillery fire. Eventually, he remained alone, was wounded, captured, and sent to Istanbul. Admiring his courage, the Ottoman Sultan spared his life but exiled him from Sulaymaniyah for many years. Upon his return as an elderly man, he settled in the Goizha neighborhood but fell ill from the grief of seeing his city under Ottoman rule. He requested to be buried on a hill opposite Saywan Hill, which is now popularly known as "Mama Yara Hill." To this day, the people of Sulaymaniyah visit his grave, and every Newroz, celebratory fires are lit upon his hill as a symbol of resistance and heritage.
خلال الغزو العثماني للسليمانية عام 1849، برز ضابط شجاع يُدعى "يار أحمد بن خدر بيك"، والمعروف شعبياً باسم "مامة يارة"، وكان قائداً لمدفعية "أحمد باشا بابان". عندما هاجمت القوات العثمانية قصر البابانيين، دافع مامة يارة مع حفنة من الجنود عن المدينة ببسالة بنيران المدفعية. استمر في القتال حتى بقي وحيداً، ثم أُصيب وأُسر ونُقل إلى إسطنبول. وبسبب شجاعته، لم يتم إعدامه بأمر من السلطان العثماني، لكنه مُنع من العودة لمسقط رأسه لسنوات طويلة. عاد في كبِره واستقر في حي "گۆیژە"، لكنه أصيب بالمرض حزناً على رؤية السليمانية تحت الحكم العثماني. أوصى بأن يُدفن في تلة مقابلة لتلة "سەیوان"، والتي تُعرف اليوم باسم "تلة مامة يارة". وحتى يومنا هذا، يزور أهالي السليمانية ضريحه، وتُشعل نيران نوروز فوق تلته كرمز للمقاومة والتراث.
